การเมือง เรื่องเครียดที่สุด

การเมืองของไทยที่ตึงเครียดมาหลายเดือน ได้ก้าวมาสู่จุดค่อนข้างวิกฤตตั้งแต่ 26 ส.ค. 51 ที่กลุ่มพันธมิตรฯ เป่านกหวีดระดมพลครั้งใหญ่เข้ายึดทำเนียบรัฐบาลจนถึงวันนี้และเข้ายึดสถานี NBT ชั่วคราว และถอนกำลังออกไปแล้ว รวมถึงปิดทางเข้า-ออก สนามบินหาดใหญ่และสนามบินภูเก็ตอยู่หลายวัน

จุดตึงเครียดที่สุดคือ  วันที่ม๊อบ 2 ฝั่งปะทะกันบาดเจ็บหลายสิบคน และมีผู้เสียชีวิตเป็นครั้งแรก 1 คน ดัชนีหุ้นไทยไหลหลุดจากแนวรับ 660 จุดเป็นครั้งแรก   ทั้งๆ ที่แนวรับนี้เคยโต้กลับจนดัชนีขึ้นไป 687-710 จุด มา 3 ครั้งในช่วง ก.ค.-ส.ค.51  ผู้ลงทุนต่างชาติขายรุนแรงขึ้นในวันที่มีผู้เสียชีวิต ในระดับ 3,395 และ 3,216 ล้านบาท ติดต่อกัน 2 วัน ส่วนเมื่อวานนี้ ขาย 2,688 ล้านบาท

ผมจะไม่แสดงความเห็นผ่านคอลัมน์นี้ว่า ฝ่ายใดถูกฝ่ายใดผิด หรือทั้งผิดปนถูกในประเด็นไหนบ้าง เนื่องจากการเมืองเป็นเรื่องละเอียดอ่อน และมีผู้เห็นด้วยกับไม่เห็นด้วยมากทั้ง 2 ฝ่าย แต่จะเขียนถึงในฐานะเป็นนักวิเคราะห์คนหนึ่งที่ทำหน้าที่ให้ความเห็นเชิงการวิเคราะห์ตลาดหุ้น เพื่อให้ผู้ลงทุนมีข้อมูลประกอบการตัดสินใจครับ

ผมอยากสรุปความคิดเห็นเป็นประเด็นๆ เพื่อให้ง่ายต่อการจับประเด็น ดังนี้ครับ

•  ขณะนี้ที่ดัชนีหุ้น 654 จุด หุ้นที่มีผู้วิเคราะห์ไว้เกือบทั้งหมด  ราคาต่ำกว่าปัจจัยพื้นฐานโดยเฉลี่ย 20-30%

•  อย่างไรก็ตาม ราคาหุ้นอาจสูงกว่าหรือต่ำกว่ามูลค่าที่เหมาะสมได้นานหลายเดือน ขึ้นอยู่กับกระแสความมั่นใจของนักลงทุน ซึ่งก็ขึ้นกับปัจจัยแวดล้อมต่างๆ

•  ขณะนี้ ปัจจัยการเมืองทวีความตึงเครียด ทำให้เป็นปัจจัยหลัก 80-90% ของตลาดหุ้นในช่วงนับจาก 26 ส.ค. เป็นต้นมา ขณะนี้ก็ยังไม่เห็นจุดจบ อาจต้องใช้เวลายืดเยื้ออีก

•  บุคคลสำคัญในสถานการณ์นี้ มีท่าทีที่เห็นและคาดการณ์ได้ชัดเจน คือ นายกฯ ไม่อยากลาออก ไม่อยากยุบสภา, ผู้นำพันธมิตรฯ  ต้องการให้นายกลาออก และพรรคพลังประชาชนต้องไม่เป็นรัฐบาล และจะเดินหน้าชุมนุมต่อเนื่อง, ทหารโดยเฉพาะ ผบ.ทบ. ไม่ต้องการให้ทหารเข้าไปใช้ความรุนแรงและคงไม่ต้องการให้ใครมาหวังให้เข้าทำรัฐประหาร, สส.ฝ่ายรัฐบาล ไม่อยากเลือกตั้งใหม่ถ้าไม่จำเป็น

•  ดูจากอาการข้างต้น คาดว่า การปักหลักในแนวทางของแต่ละฝ่ายคงยืดเยื้อยาวนาน จนกว่าใครจะถึงจุดอับจริงๆ

•  ประเด็นการทำประชามติ  ที่ชงผ่าน ครม.วานนี้ และทำให้หุ้น Rebound กลับจาก 645 จุด ช่วงเที่ยง มาปิดที่ 654 จุด ได้นั้น คาดว่าเป็นการเดินหมากตาใหม่ที่ฝั่งรัฐบาลและพรรคร่วมอยากหาทางออกที่ไม่กระทบจุดยืนตัวเอง แต่ฝั่งพันธมิตรฯ นั้นจะยอมรับหรือไม่ เพราะประชามติก็คล้ายกับการเลือกตั้งที่พันธมิตรฯ อาจคาดว่าไม่บริสุทธิ์ยุติธรรม

ดูๆ  ประเด็นการเมืองแล้ว ต้องบอกว่า เครียดที่สุด และยืดเยื้อนานมากที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ไทย ซึ่งหากคิดวนอยู่กับเรื่องนี้ ก็คงไม่ไหว  แต่ตลาดหุ้นไทยในกว่า 33 ปี มีสัจธรรมอยู่อย่างหนึ่ง คือ ลงลึกเป็นก็ขึ้นแรงเป็น, และถ้าขึ้นแรงเป็นก็ลงลึกเป็น  เหตุวิกฤตต่างๆ นั้น ตลาดหุ้นไทยก็ผ่านมามากและมีจุดสิ้นสุดเสมอ วันนี้ผมจะลองชวนคุณผู้อ่านลองมาคิดด้านบวกว่า  ถ้าลงลึกเสร็จและจะขึ้นแรงเป็นนั้น มีปัจจัยอะไรที่อาจทำให้ขึ้นได้บ้าง ผมจะลองตั้งข้อสมมติดูนะครับ  ส่วนคุณๆ ผู้อ่านถ้าจะช่วยนึกก็เขียนความเห็นต่อได้ที่เว็บบล็อกของผมที่ http://api.settrade.com/blog/sombat/ ข้อสมมติเพื่อคลายเครียดแต่อาจเป็นจริง  ก็ได้แก่

•  หากราคาน้ำมันในตลาดโลกที่ไหลลงฮวบฮาบจาก 145 เหรียญต่อบาร์เรล เหลือ 109 เหรียญ ช่วยลดแรงกดดันด้านเงินเฟ้อและอัตราดอกเบี้ย เป็นไปได้ไหมที่ราคาน้ำมันจะจืดอีกนานจนเงินเฟ้อไทยที่ไหลลงจาก 9.2% เหลือ 6.4% งวด ส.ค.   อาจจะลดเหลือ 6.0 หรือ 5.0% ในเดือน ก.ย.-ต.ค.51

•  ถ้าตลาดคอมโมดิตี้ส์เข้าสู่ช่วงปรับตัวลง เงินลงทุนในโลกช่วงนี้อาจหมุนไปตลาดพันธบัตรก่อน   แต่พอราคาพันธบัตรขึ้นจนพอ (อัตรา Bound Yield ก็จะต่ำลงจนไม่จูงใจ)  ฉากต่อไปก็สลับกลับมาที่หุ้น  ถ้าหุ้นทั้งโลกขึ้น หุ้นไทยก็พอจะได้อานิสงส์  ถ้าวันนั้นการเมืองไม่มีเหตุรุนแรงกว่านี้

•  สมมติต่างชาติขายจนเพลีย ถึงวันหนึ่งซึ่งไม่เกินไตรมาส 4 ก็หมดแรงขาย พอดีฝั่งสถาบันไทย เช่น กบข.  พอร์ตธนาคาร ประกันชีวิต และกองทุน LTF กับ RMF เป็นฤดูซื้อปลายไตรมาส 4 โดยที่ต่างชาตินั้นผมเคยเขียนวิเคราะห์ต้นทุนของเขาไว้ในคอลัมน์นี้ เมื่อ 25 ก.ค.51 (ดูได้ในเว็บบล็อกของผม) สรุปว่าต้นทุนต่างชาติที่ซื้อมาตั้งแต่ ส.ค.47 ถึง ก.ค.50 และคำนวณจากสมมติฐานค่าเงินบาทที่แข็งขึ้นกว่าตอนซื้อ  เฉลี่ยต้นทุนต่างชาติได้แถวๆ 650 ถึง 620 จุด ถ้าต่ำกว่าต้นทุนก็น่าจะเพลียหรือถ้าขายไปเยอะก็อาจจะเพลีย  อย่างไรก็ตามที่เขาเคยซื้อสะสมไว้นับจาก ส.ค.47 รวมประมาณ 4 แสนล้านบาท และขายไปแล้วนับจาก ส.ค.50 ถึงปัจจุบันประมาณเกือบ 2 แสนล้านบาท คือไปแล้วครึ่งหนึ่งที่เหลือจะออกมาอีกเท่าไรคุณๆ ผู้อ่านก็ลองสมมติดู แต่ผมคิดว่าไม่น่าขายจนเกือบหมด ยกเว้นประเทศไทยเกิดกลียุคจนเขาไม่คิดกลับมาอีกเป็น 10 ปี

•  สมมติ บจ.ต่างๆ ที่มีฐานะการเงินดี และเห็นว่าหุ้นตัวเองต่ำกว่ามูลค่าหุ้นเยอะ P/E เหลือแค่ 5 เท่า 7 เท่า หรือ 10 เท่า แถมราคาต่ำกว่า Book Value (มูลค่าต่อหุ้นทางบัญชี) เลยประกาศซื้อหุ้นคืนกันอุตลุด มากกว่า 10 รายที่ผมเคยให้สัมภาษณ์ไว้  สมมติ 30-50 บริษัท ซึ่งก็อาจเป็นได้ ถ้าราคาหุ้นต่ำเตี้ยเกินเหตุยิ่งกว่านี้ อาจเป็นจุดผกผันดันหุ้นฟื้นก็ได้

•  ถ้ากองทุนร่วมลงทุนที่ ตลท.ผลักดันและร่วมลงขัน เริ่มเข้ามาเก็บหุ้นในราคาต่ำๆ จนทำให้นักลงทุนกลุ่มอื่นๆ เกิดความกล้าเข้ามาเก็บบ้าง อันนี้ก็อาจเป็นวันเป่านกหวีดลุยเหมือนกัน  แต่เป็นการลุยหุ้นนะครับ ไม่ใช่ลุยทำเนียบรัฐบาล

•  ถ้าการเมืองคลายวิกฤต เช่น เมื่อสภาผ่านการพิจารณางบประมาณรายจ่ายปี 52 แล้ว สถานการณ์ด้านพรรคพลังประชาชนดูย่ำแย่ไม่มีวันชนะ พรรคร่วมรัฐบาลเกิดเปลี่ยนใจประกาศโดดออกจากรัฐบาลขึ้นมาตามๆ กัน นายกฯ เลยกัดฟันยุบสภา กรณีนี้ ความตึงเครียดอาจลดฮวบลงไป ทำให้หุ้นตีกลับเลยก็เป็นได้

•  หรือหากรัฐบาลเดินหน้าทำประชามติได้สำเร็จ  แถมคะแนนออกมาชัดเจนท่วมท้นให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องยอมถอย แต่ผมว่าไม่น่าจะท่วมท้น สงสัยจะทิ้งกันไม่เกิน 60:40 หรือ 55:45 ทำให้ไม่ยอมรับกัน เพราะอาจสงสัยจะซื้อเสียงบางส่วน แต่ไม่เป็นไร ถ้าข้อนี้ไม่ผ่าน ก็ยังมีข้อต้นๆ

ปัจจัยสมมติทั้งหลายแหล่ที่ว่า อาจไม่จำเป็นต้องเกิดจริงพร้อมๆ กันทั้งหมด  แต่ถ้าบังเอิญเกิดขึ้นสัก 2-3 อย่าง โดยเฉพาะกรณีการเมืองพลิกวิกฤตได้นั้น บางทีข้อเดียวก็พอให้หุ้นขึ้นแล้ว  และอย่าคิดว่า หุ้นที่ลงจนแทบไม่มีแนวรับจะกลับขึ้นไปไม่ได้ ดูอย่างวานนี้สิครับ แค่บอกจะทำประชามติหุ้นวิ่งขึ้นตั้งแต่ 12.00 น. จาก 645 จุด ขึ้นมาประมาณ 10 จุดที่ 654.85 จุดเลยครับ

คิดเห็นอย่างไรเชิญที่เว็บบล็อกของผมนะครับ